طبق این گزارش که توسط دفتر مطالعات اجتماعی مرکز پژوهش‌های مجلس تهیه شده است، در ایران، با وجود رشد انفجاری بودجه‌های حمایتی (۴۸۴ درصد) و اعتبارات اشتغال‌زایی بین سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴، بهبود پایدار و ملموسی در شاخص‌های فقر و نابرابری مشاهده نمی‌شود. این شکاف اثربخشی، ناشی از فقدان نظامی برای سنجش بازده واقعی و تغییرات اجتماعی ناشی از این سرمایه‌گذاری‌های کلان است. گزارش حاضر با مرور تجارب جهانی نشان می‌دهد که ارزیابی اثر اجتماعی (SIA) که به عنوان فرایندی نظام‌مند، گذار از سنجه‌های صرفاً اقتصادی به درک تغییرات معنادار در زندگی مردم را ممکن می‌سازد، با استفاده از طیفی از روش‌های کمّی، کیفی و مشارکتی، نه فقط ابزار اندازه‌گیری مؤثر محسوب می‌شود، بلکه سازوکاری برای کاهش ریسک‌های اجتماعی، افزایش مشروعیت و بهبود مستمر پروژه‌هاست. با توجه به شکاف اثربخشی در نظام حکمرانی در ایران، استقرار نظام ارزیابی اثر اجتماعی ضرورت حکمرانی است. بر این اساس، پیشنهادهای کلیدی در سه سطح ارائه شده است: امکان سنجی تدوین چارچوب سیاستی و قانونی الزام‌آور برای ارزیابی اثر اجتماعی، توسعه دستورالعمل‌های بومی، و اجرای پروژه‌های پایلوت برای الگوسازی. این اقدامات، منابع ملی را از هزینه‌کرد محض به سمت سرمایه‌گذاری اجتماعی اثربخش هدایت خواهد کرد.

مواردی که با دانلود این گزارش می‌توانید از آن آگاهی یابید:

• گذار از سنجه‌های صرفاً اقتصادی به درک آثار اجتماعی و انسانی
• منطق حاکم بر ارزیابی اثر اجتماعی و اهداف کلیدی آن
• رویکردهای نظری و عملی در ارزیابی اثر اجتماعی
• و موارد دیگر...